ΑΠΟΔΟΧΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΜΦΩΝΩ ΚΑΙ ΥΠΟΜΕΝΩ

Γιατί είναι δύσκολη η αποδοχή;

Είναι πολλά αυτά που μπορούμε να αλλάξουμε αλλά όχι τα πάντα. Υπάρχουν πράγματα που δεν είναι στον έλεγχο μας και σε αυτές τις περιπτώσεις κοιτάμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Την στάση μας, τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα μας. Ανάμεσα στις εναλλακτικές που έχουμε είναι η αποδοχή.

Να αποδεχτούμε ότι η σχέση δεν τραβάει.
Να αποδεχτούμε ότι ΄μένουμε σπίτι’ λόγω πανδημίας και δεν μας επιτρέπουν να ταξιδέψουμε.
Να αποδεχτούμε ότι δεν θα πάρουμε την δικαίωση ή την κατανόηση που επιθυμούμε παρά τις προσπάθειες μας.
Να αποδεχτούμε το ‘όχι’ όσο και αν θέλουμε να ακούσουμε το ‘ναι’.
Να αποδεχτούμε τα δεδομένα όσο και αν δεν μας αρέσουν.
Να αποδεχτούμε αυτά που μας έχουν συμβεί.

Αποδέχομαι δεν σημαίνει εγκρίνω, συμφωνώ ή υπομένω.

Θυμάμαι μια κυρία που ήταν σε μια σχέση όπου ό σύντροφος την υποβίβαζε (συχνά δημόσια) και την ταπείνωνε με τις πράξεις του. Είχε κάνει πολλές απόπειρες να του μιλήσει και να του μεταφέρει τα συναισθήματα της. Έχοντας συμβουλευτεί πολλούς ειδικούς στο παρελθόν πριν από εμένα, δεν ακολούθησα την συμβουλευτική που είχε ήδη δεχτεί πολλάκις χωρίς αποτέλεσμα. Όταν έκανα κάποια νύξη περί αποδοχής, η αντίδραση της δεν ήταν θετική!

Τι μου λέτε; Να κάτσω να δέχομαι και να υποδέχομαι όσα μου κάνει;.

Δύσκολο πράγμα η αποδοχή και ένας λόγος είναι ότι την έχουμε παρερμηνεύσει. Μπερδεύουμε την αποδοχή με το εγκρίνω, συμφωνώ και υπομένω. Είναι μια λανθασμένη σύνδεση που περιπλέκει τα πράγματα και προκαλεί δυσφορία στην ιδέα της αποδοχής παρόλο που, όπως θα καταλάβετε σε λίγο, μπορεί να είναι απελευθερωτική.

Αποδέχομαι την ιστορία μου.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα που ευελπιστώ να σας βοηθήσει πέρα από την απλή κατανόηση της διαφοράς μεταξύ αποδοχής και έγκρισης. Είναι, δυστυχώς, πολλοί εκείνοι που έχουν περάσει επώδυνα παιδικά χρόνια. Που έχουν βιώσει έως και τραγικές καταστάσεις σε μια ηλικία που άξιζαν μόνο χαμόγελα και παιχνίδι. Μπορούν να προχωρήσουν αν δεν αποδεχτούν οι ίδιοι την ιστορία τους; Η αλήθεια είναι ότι απελευθέρωση και η μεγάλη εσωτερική αλλαγή έρχεται όταν καταφέρουν να πουν:

«αυτό είναι το παρελθόν μου, δεν μου αρέσει, δεν το εγκρίνω αλλά είναι κομμάτι της ιστορίας μου»

Συχνά θα αξιοποιησω την ύπνωση ή άλλη βιωματική μέθοδο για να ειναι ουσιαστική η αποδοχή και οχι μόνο εγκεφαλική. Αυτή η αποδοχή είναι λυτρωτική αλλά και κομβική επειδή στρώνει το κόκκινο χαλί για μια άλλη αποδοχή ακόμα πιο ουσιαστική:

«με αποδέχομαι με αυτό το παρελθόν, με αγαπώ με αυτή την ιστορία»

Ναι, είναι δύσκολο πράγμα η αποδοχή αλλά μπορεί να σε απελευθερώσει – μεταφορικά και κυριολεκτικά.